โลกนี้มีแต่คนบ้า

เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2554 ผมได้พานักเรียนไปแข่งขันทักษะวิชาการ  5  วิชาหลัก พอแข่งเสร็จยังไม่รู้ผล นักเรียน ให้พาไปเดินสือของ  ใจจริงผมก็ไม่อยากไปเท่าไรฝนก็ตก เพราะวันนั้นพายุเข้าด้วย แต่นักเรียนขะยั้นขะยอให้พาไป ทำพาไปเห็นใจ นานๆได้เข้าเมือง พาไปเดินซื้อของที่ ซุนเฮง  พาไปร้านหนังสือนักเรียนก็พากันไปซื้อหนังสือ  ได้คนละเล่ม สองเล่ม ก็เดินดูหนังสือแถวนั้นแหละครับ  ไปสะดุดตาหนังสือเล่น หนึ่ง   มันชื่อว่า  "โลกนี้มีแต่คนบ้า"  แค่เห็นชื่อผมว่ามันน่าอ่านมาก สะดุดตาสะดุดใจผมมาก พอเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็รู้ว่าเป็นหนังสือท่าน  พุทธทาส    ก็เลยลองเปิดอ่าน  น่าสนใจมากครับ  ดูราคาก็ไม่แพง เลยถอยออกมาอ่านสักเล่ม ไหนๆอ่านแล้ว ไม่อยากอ่านคนเดียว ก็เลยอยากเผยแผ่ความรู้จากหนังสือเล่มนี้ผ่านโลกออนไลน์นี้ ให้ทุกคนที่ผ่านเข้ามาได้อ่านกันดู ผมอ่านแล้วแต่ยังไม่จบหรอกครับ มีความรู้สึกว่าตัวเรานี้โง่มาก จมอยู่กับบางสิ่ง่บางอย่างที่เราคิดว่ามันใช่ มันถูก แต่พอมาอ่านหนังสื่อเล่มนี้แล้ว บางอย่างมันไม่ถูกต้อง  ก็เลย อยากมาเล่าต่อให้ฟังน่ะครับ ยังไงก็เอาวันล่ะเรื่องแล้วกัน  ไม่ต้องอ่านเยอะ ค่อยๆ อ่าน เหมือนอาหารอร่อย ต้องค่อยกิน กินช้า  เริ่มกันเลย ดีว่า เรื่องแรก

                คนบ้าอยู่ในหมู่คนบ้า  ย่อมไม่รู้ว่าใครบ้า

        ที่นี้ เราก็มองต่อไปอีกว่า คนบ้าที่อยู่ในหมู่คนบ้าด้วยกันนี้ ไม่มีใครตำหนิติเตียนกัน  ถ้า  เป็นบ้าเหมือนๆ กันทั้งหมด ก็ไม่มีใครตำหนิติเตียนกัน  มันก็เลยรู้สึกว่าเราไม่มีโรค , ไม่มีโรคที่เป็นบ้า เพราะดูใครๆ ก็เหมือนกันหมด, แล้วใครๆ ก็ไม่เห็นว่าใครเป็นอย่างไร , นี้เป็นปัญหาที่กว้างออกไปถึงคนทั้งบ้านทั้งเมือง,หรือคนทั้งโลก  ที่จะเกิดเป็นคนบ้ากันทั้งโลก และโดยไม่รู้สึกตัว เลยไม่มีโอกาสที่จะรู้สึกตัว หรือรักษาเยียวยา

        จะไปที่ไหนก็มีแต่คนรับรองว่าไม่บ้า  แล้วขอร้องให้ทำอย่างนั้นให้มากยิ่งๆ ขึ้นไปอีก ให้ทำอย่างนั้นให้มากยิ่งๆ ขึ้นไปอีก มีแต่รับรองกันอย่างนี้ ยิ่งไปที่กรุงเทพฯ แล้วก็ยิ่งมีการรับรองให้ทำอย่างนั้นมากยิ่งขึ้นไปอีก

        นั่งอยู่ที่โคนไม้ในป่านี้  ค่อยยังชั่ว ที่ไม่ค่อยมีใครคอยยุทำนองนั้น ต้นไม้ ก้อนหิน  มันไม่ยุทำนองนั้น   มันส่อแสดงลักษณะไปในทางที่ให้หมุนกลับ ไปในทางตรงกันข้าม คือให้หยุด ให้สงบ อย่างน้อยก็ให้ชะงักอยู่สักขณะหนึ่ง แล้วมองดูตัวเองให้ดีๆ ว่าเป็นอย่างไร
       นี่คือประโยชน์ของต้นไม้   ของก้อนหิน  หรือของป่า  ซึ่งมีอยู่มากมาย แต่คนไม่ค่อยชอบ จะมานั่งกับก้อนหิน หรือมานั่งกับต้นไม้ หรือมานั่งในป่า   แต่ พระพุทธเจ้า ท่านชอบ ท่านจึงตรัสรู้ในป่า พระเยซูคริสต์ทก็ตรัสรู้ในป่า  พระโมหะหมัดก็ตรัสรู้ในภูเขา ในป่า ในที่เงียบ ในที่สงัด ศาสดาองค์อื่นๆ อีกมากมายที่เรารู้จัก และไม่รู้จัก หรือพอจะรูัประวัติอยู่บ้าง ก็ล้วนแต่ตรัสรู้ในป่า ไม่เคยมีศาสดาองค์ไหนตรัสรู้ในโรงหนัง โรงละคร หรือในตลาดในบ้านในเมือง ยังไม่เคยมีในประวัติศาสตร์

       ข้อควรจะเป็นพยานที่เพียงพอว่า ป่าหรือต้นไม้   หรือป่าไม้นี้  คงจะมีอะไรดี สักอย่างเป็นแน่ พระศาสดาทุกองค์ จังตรัสรู้ในป่า แต่เท่าที่ได้พิจารณาดูแล้ว ก็ไม่เห็นอะไรแง่ไหน ทีน่านึกน่าคิดมากไปกว่า ที่ธรรมชาติแท้ๆ นี้มันช่วยชักจูงคนให้เป็นไปในกระแสของธรรมชาติ คนเราทิ้งธรรมชาติมากจน กระทั่งไปพบสิ่งซึ่งเป็นที่ตั้่งแห่งความหลงใหลมัวเมา เป็นยาเสพติด แล้วก็ไปเสพติดอยู่กับสิงเหล่านั้น อย่างนี้เขาเรียกว่า ธรรมชาติปรุงแต่ง ไม่ใช่ธรรมชาติเดิมแท้

  ความหรูหราสวยงาม  ความสนุกสนานเอร็ดอร่อยทางตา ทางหู ทางจมูก ทางลิ้น ทางกาย อะไรต่างๆ นานา ที่ขยายกันให้ มากขึ้น ที่เรียกว่าบ้าในที่นี้นั้น ก็เป็นธรรมชาติเหมือนกัน แต่เป็นธรรมชาติปลอม ธรรมชาติปรุงแต่ง ธรรมชาติไม่แท้  ธรรมชาติ่แท้จริง ธรรมชาติดั้งเดิมนั้น หยุดหรือสงบ หรือไม่ปรุงแต่ง หรือมีอาการแห่งการที่ไม่ปรุงแต่ง

   นี่แหละข้อที่มันตอบปัญหาได้เองในตัว  ว่าที่เรานั่งอยู่กลางตลาดนั้น  มันปรุงแต่งไปในทางการปรุงแต่ง ถ้าเรามานั้นในป่านี้ มันดึงดูดมาในทางที่จะหยุดหรือสงบ อย่างน้อยมันก็เป็นเครื่องระงับอาการบ้า ที่เดือดจัดนั้นให้เพลาลงบ้าง  พอจะสำนึกตัวเองได้ว่าเราเป็นคนบ้า ฉนั้นการพูดเรื่องนี้กันที่นี้ ดูจะเหมาะกันกว่า ที่จะไปพูดกันในบ้านในเมือง  เพราะว่าที่นี่ยังมีธรรมชาติ เช่น  ก้อนหิน  เช่น ต้นไม้  เช่นอะไรต่างๆนานา ซึ่งเป็นธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งมากมายนั้น ให้เป็นสิ่งดึงดูดอยู่  หรือแวดล้อมอยู่